1. Pomoc publiczna dla podmiotów gospodarczych od niedawna jest także kontrolowana
    (w zasadzie pomoc publiczna jest rozwiązaniem nieco niestosownym, ale jeśli jest stosowana to musi być ściśle zgodna z zasadami prawa)

    Istnieją cztery grupy pomocy:
    A - dotacje i zwolnienia podatkowe, dopłaty do oprocentowania, ulgi, zwolnienia podatkowe, umorzenia zadłużenia wobec budżetu bądź funduszu
    B - subsydia kapitałowo-inwestycyjne np. wniesienie kapitału do spółki, konwersja zadłużenia spółki na kapitał
    C - tzw. miękkie kredytowanie - kredytowanie preferencyjne, warunkowo umorzone, przyspieszenie amortyzacji
    D - gwarancje i poręczenia kredytowe

    wg danych z 1998 wielkość pomocy publicznej wyniosła  8 108 mln zł
    a struktura była następująca: A - 65,1%, B - 0,3%, C - 33,7%, D - 0,9%

    Wszystkie z podanych grup muszą być określone wartościowo a korzystający z pomocy muszą wyliczać ich wartość na podstawie stosownego aktu prawnego.

    Istnieją dwa główne akty prawne dotyczące omawianych zagadnień:

    1. Ustawa o warunkach dopuszczalności i nadzorowaniu pomocy publicznej dla przedsiębiorców (Dz.U. 60 art 704 z 30.06.2000)
    2. Rozporządzenie Rady Ministrów, dot. sposobu przeliczania pomocy publicznej udzielanej w różnych formach na równą jej wartość dotacji (Dz.U. 28 art 1363 z 20.02.2001)

    EDN - Ekwiwalent Dotacji Netto czyli równowartość dotacji niezależna od rodzaju pomocy - jest to kwota pomocy jaką uzyskałby przedsiębiorca w formie dotacji uwzględniającej opodatkowanie; najkrócej mówiąc jest to zestaw odpowiednich dla danego rodzaju pomocy miłych wzorków pozwalających obliczyć sobie ile wynosi taki uniwersalny ekwiwalent otrzymanej pomoc

    warto przejrzeć sobie strony sejmu i poczytać o funduszach celowych i środkach specjalnych...

     

    SYSTEM FINANSÓW SAMORZĄDOWYCH

    Darujemy sobie zagadnienia proceduralne, bo pokrywają się z wcześniejszymi naszymi rozważaniami. Poza tym cały rozdział ustawy o Finansach Publicznych o tym traktuje...

    Już sam fakt istnienia systemu finansów samorządowych świadczy o decentralizacji finansów publicznych. W literaturze możemy znaleźć wiele materiałów dotyczących decentralizacji. M.in. następującą definicję:

    Decentralizacja to samoograniczanie się władz centralnych na rzecz innych podmiotów publicznych w zakresie wykonywanych zadań, dysponowania majątkiem i gospodarowania środkami publicznymi.

    Kolebką samorządności terytorialnej jest oczywiście Francja. Po raz pierwszy pojawiły się tam wykazy dochodów i wydatków oraz nieodwołalnie z nimi związane pierwsze spory i kontrowersje.

    Stopień zdecentralizowania finansów publicznych w różnych krajach jest różny, np. udział wydatków publicznych szczebla lokalnego w PKB w 1998r. był następujący: Francja - 5,8%, Wielka Brytania - 6,8%, Polska - 8,6%, Dania - ponad 19%. Nie ma zatem w praktyce czy teorii wyraźnej zasady, normy czy złotej reguły co do wielkości stopnia decentralizacji. Kraje Unii Europejskiej wzorują się na pewnych rozwiązaniach wspólnych, określonych Kartą Samorządu Terytorialnego utworzoną w Strassburgu w 1986r. Polska ratyfikowała kartę 26 kwietnia 1993 a nasze rozwiązania systemowe odpowiadają od tego czasu propozycjom.

    Samorządy terytorialne istniały w Polsce w okresie dwudziestolecia międzywojennego. W roku 1950 zostały zlikwidowane a na ich miejsce powstały Rady Narodowe, które były jednocześnie państwowe i terenowe (swoisty dualizm władzy). Ustawą z 8 marca 1990 ratyfikowaliśmy samorządność terytorialną. W 1991r. określony został, odrębną ustawą, system finansów samorządowych dla szczebla gminnego a następnie system dochodów i subwencji samorządowych.

    W Polsce mamy 2813 jednostek samorządu terytorialnego: 2489 gmin, 308 powiatów i 16 województw.